Piękne i bestie. Lekcja samoakceptacji (Paskudy, reż. Kelly Asbury)

Tytułowe Paskudy to zabawki powstałe z defektami w trakcie procesu produkcyjnego, które z tego powodu nigdy nie trafiły na sklepowe półki. Niedoskonałe zabawki żyją pełne humoru i radości w swoim świecie. Jednak części z nich brakuje tego, do czego zostały przeznaczone: towarzyszenia dzieciom, bycia przez nie tulonymi, a także wspierania ich w trudnych chwilach. Wśród […]

Siła współpracy (Manu – bądź sobą, też. Christian Haas)

Manu – bądź sobą niemieckiego reżysera Christiana Haasa to bajka z przesłaniem o tolerancji dla najmłodszych. Abstrahując od bieżących tematów politycznych, przez pryzmat których dałoby się tę bajkę odczytywać, twórcy starają się pokazać na przykładzie ptaków, że każdy gatunek jest na swój sposób piękny i wyjątkowy, ale aby osiągnąć sukces należy działać wspólnie. Tytułowy Manu […]

W stronę akceptacji… (Mała Wielka Stopa, reż. Ben Stassen, Jeremy Degruson)

Klasyczne animacje dla dzieci można sprowadzić do schematu. Wprowadzenie obejmuje dramatyczne wydarzeń sprzed lat, później następuje poznanie głównych postaci, zwykle potomków bohaterów zarysowanych we wstępie, które zmagają się z różnymi, prozaicznymi problemami, zazwyczaj jest to konflikt w relacji dziecko-opiekun, a także bliżej zostaje zaprezentowana czarna strona świata przedstawionego – tu poznajemy wrogów, z którymi walczyć […]

(Nie)pieskie życie (Ozzy, reż. Alberto Rodriguez)

Każdy festiwalowy poranek to czas dla dzieci. Właściwie tylko dla dzieci, gdyż na seansie bajkowym dorośli zdają się niemile widziani, a momentami wręcz mogą czuć się wypraszani. Jakby chciano pozbawić dorosłych tego dziecięcego pierwiastka, który wciąż w nas tkwi. Jakby zapomniano, że wiele współczesnych animacji kryje w sobie podteksty zrozumiałe tylko dla starszych widzów. Być […]

Uniwersytet Potworny, reż. Dan Scanlon

To niesamowite, kiedy bohaterowie animacji rosną razem z widzem. Byłam zdziwiona, że po kilkunastu latach pojawiła się kolejna część Potworów i Spółki i że w dodatku jest to dopiero część druga. Myślałam, że przez ten czas coś mi umknęło. Tak więc pierwszy film obejrzałam w kinie będąc mniej więcej wieku tych straszonych dzieci, a kontynuacja, […]